صبا دقت کن!

گاهی آدم حس میکند شبیه بچهها بهانهگیر شده است. ما بچه که بودیم اینقدر مثل آدم بزرگها بارمان آورده بودند که هر وقت دلمان بهانهء چیزی را میگرفت سریع حالیمان میشد که این نیاز واقعی ما نیست؛ بهانه است دیگر! بهانه هم یک ساعت، یک روز، یک هفته، یک ماه، نهایتش یک سال با ما هست و بعدش فراموش میشود و بهانههای جدید می آید که باز به همان منوال قبل باید به صورت خودجوش بیمحلیشان میکردیم. اینطور بچههای بزرگی بودیم به حساب خودمان! حالا که بزرگ شدیم فهمیدیم بچهگیها چه کلاه گشادی سرمان رفته که این قسم بیمحلیها را پای بزرگیمان گذاشتهایم. ای...

ادامه مطلب