بهونه

گاهی آدم حس میکند شبیه بچهها بهانهگیر شده است. ما بچه که بودیم اینقدر مثل آدم بزرگها بارمان آورده بودند که هر وقت دلمان بهانهء چیزی را میگرفت سریع حالیمان میشد که این نیاز واقعی ما نیست؛ بهانه است دیگر! بهانه هم یک ساعت، یک روز، یک هفته، یک ماه، نهایتش یک سال با ما هست و بعدش فراموش میشود و بهانههای جدید می آید که باز به همان منوال قبل باید به صورت خودجوش بیمحلیشان میکردیم. اینطور بچههای بزرگی بودیم به حساب خودمان! حالا که بزرگ شدیم فهمیدیم بچهگیها چه کلاه گشادی سرمان رفته که این قسم بیمحلیها را پای بزرگیمان گذاشتهایم. اینکه بزرگترهایمان تمام چشم دواندنهای ما در پی بهانههایمان را سالها با خودشان داشتهاند و دلشان وسط همهء گیر و گرفتهایشان بهانهء برآوردنشان را داشته و حالا از پس تمام این سالها میخواهند به جبران آن گذشتهها برایمان سنگ تمام بگذارند! و کلاه گشادتری که سرمان رفت هم این بود که آدمها بزرگ که میشوند بهانههایشان زمان بیشتری مشغولشان میکند؛ آنقدر که هر از چند صباحی مثل زخمی کهنه سر باز میکند و خواب و خوراک را از آنها میگیرد...